چاپ چهارم دو کتاب در کمتر از یک سال

دو کتاب نظریه‌ی روان‌کاوی و کاربرد روان‌کاوی در نقد ادبی ظرف کمتر از یک سال به چاپ چهارم رسیدند.

 

نظریه‌ی روان‌کاوی: هفت رساله از زیگموند فروید 

ناشر: انتشارات مروارید
چاپ اول، مهرماه ۱۳۹۹؛ چاپ دوم، آبان ۱۳۹۹؛ چاپ سوم، بهمن ۱۳۹۹؛ چاپ چهارم، تیرماه ۱۴۰۰

برگی از این کتاب:
«سرسختانه‌ترین مقاومت‌ها در برابر نظریه‌ی روان‌کاوی ماهیتی اندیشگانی نداشته بلکه از آبشخورهای احساساتی سرچشمه گرفته است. از این‌جا درمی‌یابیم که چرا این مقاومت‌ها خصلتی متعصبانه و همچنین منطقی ضعیف دارند. مقاومت در برابر روان‌کاوی از قاعده‌ی ساده‌ای پیروی می‌کرد: افراد در توده‌ی جامعه دقیقاً مثل روان‌رنجورهای منفردی به روان‌کاوی واکنش نشان دادند که به علت اختلال‌های‌شان تحت درمان قرار داشتند. … اگر بار دیگر انواع مقاومت در برابر روان‌کاوی را مرور کنیم، مشخص می‌شود که فقط بخش کوچکی از آن‌ها از همان نوع مقاومت‌هایی هستند که معمولاً در مخالفت با اکثر علمی‌ترین نوآوری‌های کمابیش مهم صورت می‌گیرد. بخش بزرگی از مقاومت‌ها در برابر روان‌کاوی از این حقیقت ناشی می‌شود که موضوعات این نظریه احساسات عمیق انسان‌ها را جریحه‌دار می‌کنند. با نظریه‌ی داروین درباره‌ی تکامل برخورد مشابهی شد، زیرا آن دیدگاه وجه تمایزی را که انسان در کمال تکبّر بین خود و حیوانات ایجاد کرده بود، از میان برداشت. من این قیاس [بین روان‌کاوی و نظریه‌ی داروین درباره‌ی خاستگاه مشترک همه‌ی جانداران، اعم از انسان یا حیوان] را پیش‌تر نیز در نوشتاری ذکر کرده‌ام. در آن نوشتار توضیح دادم که دیدگاه روان‌کاوانه … در واقع ضربه‌ی سهمگینی به خوددوستیِ انسان بود. من این را ضربه‌ای روانی به خودشیفتگی انسان‌ها نامیدم و آن را مقایسه کردم با ضربه‌ی زیست‌شناختیِ نظریه‌ی داروین درباره‌ی تکامل و ضربه‌ی کیهان‌شناختی‌ای که کوپرنیک پیش از او می‌خواست با کشف خویش [مبنی بر مرکزیت خورشید، نه زمین، در کائنات] بر خودشیفتگی انسان وارد کند.»

 

کاربرد روان‌کاوی در نقد ادبی:‌هفت اثر از فروید درباره‌ی ادبیات 

ناشر: انتشارات مروارید
چاپ اول، آذر ۱۳۹۹؛ چاپ دوم، دی ۱۳۹۹؛ چاپ سوم، بهمن ۱۳۹۹؛ چاپ چهارم، تیرماه ۱۴۰۰

برگی از این کتاب:
«کار ادیب آفرینشگر عین کار کودک هنگام بازی است. وی دنیایی خیالی می‌آفریند و آن را بس جدی قلمداد می‌کند. به سخن دیگر، او سخت به این دنیای تخیلی دل می‌بندد و در عین حال آن را کاملاً از واقعیت متمایز می‌کند. این رابطه بین بازی کودکان و آفرینش شاعرانه را هنوز هم می‌توان در تعبیرهای زبانی دید. آن شکل‌های نگارش تخیل‌مبنا که مستلزم پیوند با اشیاءِ ملموس و نمایش‌دادنی هستند، «بازی» نامیده می‌شوند. در زبان، از «کمدی» یا «تراژدی» (که به‌طور تحت‌اللفظی یعنی «نمایش شادمانی» و «نمایش سوگواری») صحبت به میان می‌آید و اجراکنندگان آن «بازیگر» نامیده می‌شوند (که به‌طور تحت‌اللفظی یعنی «اجراکننده‌ی نمایش»). لیکن غیرواقعی بودن دنیای تخیلی ادیب پیامدهای بسیار مهمی در تکنیک‌های هنرِ او دارد، زیرا بسیاری چیزها که در واقعیت لذت‌بخش نیستند، در بازیِ خیالی لذت می‌بخشند، و ایضاً بسیاری رویدادهای مهیّج که در واقع به‌خودیِ‌خود ناراحت‌کننده‌اند، می‌توانند برای شنوندگان یا تماشاگرانِ اجرای اثرِ ادیب لذت‌بخش باشند.»

اطلاعیه‌ی کارگاه روایت‌شناسی (آنلاین)

انجمن علمی دانشجویی زبان و ادبیات فارسی دانشگاه علامه طباطبائی
و
انجمن علمی دانشجویی زبان و ادبیات عربی دانشگاه علامه طباطبائی
برگزار می‌کنند:
کارگاه نقد ادبی با رویکرد روایت‌شناسی (۱)

روایت‌شناسی (اصطلاحی که نظریه‌پرداز فرانسویِ بلغاری‌تبار تزوتان تودوروف در سال ۱۹۶۹ ابداع کرد) عنوانی است که به مطالعه‌ی ساختارگرایانه‌ی روایت اطلاق می‌شود. هدف روایت‌شناسی تشخیص عناصر روایت و تبیین کارکرد معناسازانه‌ی آن عناصر در ساختار انواع روایت است. کارگاه «نقد ادبی با رویکرد روایت‌شناسی (۱)» به منظور معرفی بنیان‌های نظری روایت‌شناسی در نقد ادبی جدید و کسب مهارت عملی در نقد روایت‌شناختی برگزار می‌شود. مدت کارگاه ۸ جلسه خواهد بود و در آن علاوه بر بحث پیرامون اصول و مفاهیم بنیادی روایت‌شناسی، کاربرد این مفاهیم در نقد عملی داستان تمرین خواهد شد. دو جلسه‌ی اولِ این کارگاه به بحث درباره‌ی تعریف روایت‌شناسانه‌ی خودِ مفهوم «روایت» اختصاص خواهد داشت؛ در چهار جلسه‌ی بعدی چهار نظریه‌ی مهم روایت‌شناسی معرفی خواهند شد که عبارت‌اند از نظریه‌های ارسطو، پراپ، ژنت و بارت. دو جلسه‌ی پایانی به نقد عملی یک داستان کوتاه با این رویکردهای چهارگانه‌ی روایت‌شناختی اختصاص خواهد داشت. این کارگاه، هم برای علاقه‌مندان به نقد ادبی طراحی شده است و هم برای داستان‌نویسان نوجویی که مایل‌اند از راه آشنایی با نظریه‌های جدید روایت به غنای داستان‌های خود بیفزایند.

این کارگاه بر اساس کتاب «نقد ادبی با رویکرد روایت‌شناسی» برگزار خواهد شد (انتشارات نیلوفر، اردیبهشت ۱۴۰۰). اعضای کارگاه می‌بایست هر هفته بخشی از مطالب کتاب را که از قبل مشخص می‌شود بخوانند تا بتوانیم در کارگاه مطالبی افزون بر آنچه در کتاب آمده است را مطرح و به‌طور جمعی به بحث بگذاریم. از همه‌ی اعضای کارگاه انتظار می‌رود که در بحث‌های جمعی، اعم از نظری و نقد عملی، مشارکت کنند. از اعضای کارگاه درخواست می‌شود برای جلسه‌ی اول، صفحات ۹ الی ۱۸ و همچنین ۱۵۳ الی ۱۶۱ از کتاب را خوانده باشند.

زمان: پنجشنبه‌ها ساعت ۱۵
مدت دوره: هشت جلسه (از ۳۱ تیرماه ۱۴۰۰)
مهلت پیش‌ثبت‌نام: از ۱۷ تا ۲۷ تیرماه ۱۴۰۰
پیش‌ثبت‌نام و کسب اطلاعات بیشتر: ۰۹۰۲۹۶۴۵۵۴۸
t.me/AnjomanElmiAdabiatATU
instagram.com/atu_lit_elmi

اطلاعیه‌ی دو کارگاه

۱. کارگاه «داستان‌نویسی با سبک مدرنیسم» 

شرح دوره
هدف از این کارگاه که طی ۱۰ جلسه برگزار خواهد شد، آشنایی داستان‌نویسان با ویژگی‌های داستان مدرن و تکنیک‌های نگارش به این سبک است. رویکرد این کارگاه به داستان‌نویسی مبتنی بر نظریه‌هایی ادبی و شناخت مبانی مدرنیسم در ادبیات ایران و جهان خواهد بود. شرکت‌کنندگان در این دوره، می‌بایست از شناخت مقدماتی درباره‌ی عناصر داستان برخوردار باشند (زاویه‌ی دید، شخصیت، پیرنگ، کشمکش،
…). در چهار جلسه‌ی نخست با مبانی نظری مدرنیسم آشنا می‌شویم و در هر یک از شش جلسه‌ی بعدی تمرکز ما بر نوشتن داستان‌های کوتاه مدرن خواهد بود، به این ترتیب که در هر جلسه دو داستان از شرکت‌کنندگان کارگاه در جمع خوانده و بررسی می‌شود. در بحث راجع به داستان‌ها، شیوه‌ی به‌کارگیری خلاقانه و هدفمندِ عناصر داستان برای القای درونمایه‌ی مورد نظر نویسنده بحث خواهد شد. شرکت در این کارگاه مستلزم این نیست که داوطلبان قبلاً در علوم انسانی یا هنر تحصیل کرده باشند و همه‌ی اشخاص علاقه‌مند، صرف نظر از رشته‌ی تحصیل‌شان، می‌توانند در این کارگاه شرکت کنند، اما لازم است که داوطلبان قبلاً از راه مطالعات شخصی با عناصر داستان کوتاه آشنا باشند.

اطلاعات بیشتر و ثبت نام: مؤسسه‌ی بهاران ۰۲۱۸۸۸۹۲۲۲۸ و ۰۹۳۰۷۰۵۱۱۰۰

 

  ۲. کارگاه «صادق هدایت و سوررئالیسم: بازخوانشی از بوف کور» 

شرح دوره
اصطلاح سوررئالیسم را نخستین بار نویسنده‌ی فرانسوی گیلومه آپولینِر در سال ۱۹۱۷ به کار برد. اما سوررئالیسم به معنایی که امروزه در هنر و ادبیات مستفاد می‌شود، با تک‌نگاری آندره برتون و فیلیپ سوپُو در سال ۱۹۲۴ با عنوان «بیانیه‌ی سوررئالیسم» شروع شد. این جنبش در واقع ریشه‌ای ادبی داشت  و در  شعر آغاز شد اما متعاقباً به هنر و سایر ژانرهای  ادبی تسرّی پیدا کرد، به گونه‌ای که امروزه می‌توان از سوررئالیسم در نقاشی، داستان‌نویسی، مجسمه‌سازی، عکاسی و فیلمسازی سخن گفت. ویژگی بنیادین سوررئالیسم عبارت است از ترکیب دیالکتیکی امر واقعی با امر غیرواقعی، بیداری و رؤیا، یا دنیای بیرون و دنیای درون. در این ترکیب غریب اما خلاقانه، ایماژهای باورپذیر با ایماژهای وهمناک، دور از ذهن و حتی باورناپذیر تلفیق می‌شوند تا تصویری گویا از هزارتوی تاریک و ناپیدای ضمیر ناخودآگاه به دست داده شود. انتشار بوف کور در سال ۱۳۱۵ در هند، شالوده‌ای جدید و نوآورانه برای رمان مدرن فارسی به وجود آورد که می‌توان گفت به نقطه‌ی عطفی در تاریخ ادبیات داستانی ایران تبدیل شد. بوف کور سوررئالیسم را به‌منزله‌ی سبکی نو به نویسندگان ایرانی شناساند. یکی از جنبه‌های درخور توجه بوف کور این است که هم نویسنده و هم راویِ این رمان کوتاه نقاش هستند. تابلوهای هدایت در سبک‌های هنری مختلف موجودند و نشان می‌دهند که او با این جنبش‌های هنری آشنا بوده است. در این کارگاه پس از آشنایی با مبانی سوررئالیسم در هنر و ادبیات، می‌کوشیم از مفاهیم و تکنیک‌های نقاشی سوررئالیستی به منظور پرتوافشانی بر رمز و راز بوف کور کمک بگیریم. این خوانش نشان خواهد داد که اگر منطق سوررئالیستی حاکم بر پیرنگ و شخصیت‌پردازی بوف کور را به‌درستی دریابیم، آن‌گاه ابهامات و چالش‌های خوانش این رمان برای خواننده برطرف می‌شوند. به این منظور، با رویکردی تطبیقی ـ میان‌رشته‌ای، خوانشی ارائه خواهیم داد از بخش‌هایی از متن بوف کور از یک سو و برخی تابلوهای نقاشان مشهورِ سوررئالیست مانند سالوادور دالی و رُنه ماگریت از سوی دیگر.

اطلاعات بیشتر و ثبت نام: مؤسسه‌ی بهاران ۰۲۱۸۸۸۹۲۲۲۸ و ۰۹۳۰۷۰۵۱۱۰۰

کتاب «نقد ادبی با رویکرد روایت‌شناسی» منتشر شد

انتشارات نیلوفر کتاب جدید دکتر پاینده با عنوان نقد ادبی با رویکرد روایت‌شناسی را منتشر کرد.

ما انسان‌های جامعه‌ی معاصر در جهانی اشباع‌شده با روایت زندگی می‌کنیم و تاروپودِ زندگی روزمره‌مان با انواع‌واقسامِ روایت تنیده شده است. روایت نه‌فقط به داستان کوتاه یا رمان محدود نمی‌شود و می‌تواند به صورت شعر و حتی فیلم مستند باشد، بلکه همه‌ی ما در زندگی روزمره دائماً در انواع موقعیت‌های روایتگری و روایت‌شِنَوی قرار می‌گیریم، مثلاً هنگام گفت‌وگو با همکار و همسایه و فروشنده و …، مکالمه‌ی تلفنی با دوستان و بستگان، خواندن خبرهای آنلاین یا تماشای اخبار در شبکه‌های تلویزیونی و ماهواره‌ای، نوشتن ایمیل و خواندن پیام‌های دریافت‌شده در پیام‌رسان‌ها، گرفتن عکس یادگاری، گفت‌وگوهای خاموش با خودمان، یا حتی هنگام خواب دیدن .

این کتاب در هفت فصل مهم‌ترین مباحث نقد روایت‌شناختی را از برجسته‌ترین نظریه‌پردازان این حوزه به خواننده معرفی می‌کند. در کلیه‌ی فصل‌های کتاب، هم مباحث نظریِ این حوزه ارائه شده‌اند و هم نمونه‌هایی عملی از نقد ادبی با رویکرد روایت‌شناسی. محتوای رمان‌های تحلیل‌شده در این کتاب همگی در متن بحث‌ها توضیح داده شده است تا خواننده نقد آن‌ها را به‌راحتی دنبال کند. همچنین نقد مفصل دو داستان کوتاه از منظر روایت‌شناسی، همراه با ترجمه‌ی متن کامل آن داستان‌ها، در کتاب حاضر ارائه شده است.