دانشجویی که با سختکوشی و تلاش شخصی موفق میشود مافات نظام دانشگاهی را جبران کند و به معرفتی عمیق و برآمده از علوم انسانی نائل شود، از اقران خود برتر است و بیتردید روزی خواهد آمد که او جایگاه شایستهی خود را در مهمترین رکن نظام دانشگاهی (هیأت علمی) به دست خواهد آورد و بدین ترتیب جریان دانش در آکادمی استمرار مییابد. وجود چنین دانشجویی برای استاد دلشادکننده و امیدبخش است. دلشادکننده است چون استاد تصویری از جوانی خود را در او میبیند (و بدین ترتیب خود را با او همذات حس میکند) و امیدبخش است چون ادامه یافتن راه استاد در آکامی را نوید میدهد.
سه تصویر زیر در پایان دیداری مهرآمیز با تعدادی از دانشجویان نخبه و ممتازِ دانشکدهی «ادبیات و زبانهای خارجی» و «حقوق و علوم سیاسی» دانشگاه علامه گرفته شد. از نگاههایشان پیداست که میدانند توقعات آنها با ارادهی خودشان محقق میشود. آینده متعلق به کسانی است که فعالانه آن را برای خود میسازند، نه کسانی که منفعلانه منتظر آمدن آن میمانند.
