کتاب نظریهی روانکاوی: هفت رساله از زیگموند فروید با ترجمهی حسین پاینده منتشر شد. ناشر این کتاب، انتشارات مروارید است.
روانکاوی یکی از اثرگذارترین نظریهها در حوزهای میانرشتهای (بینابین علوم انسانی و علوم پزشکی) است که ردپای آن را در بسیاری از رشتهها بهروشنی میتوان میدید، از جمله در فلسفه، ادبیات، هنر، نقد ادبی، تعلیموتربیت، علوم سیاسی، ارتباطات، جامعهشناسی، تاریخ و … . در نگاه نخست، روانکاوی بهطور خاص روشی برای راه بردن به سرچشمهی ناپیدای رنجهای روانی و پایان دادن به آلام روحی و دردهای روانتنی به نظر میرسد، اما از گستردگی و تنوع کمنظیر آثار فروید پیداست که افزون بر کاربردهای بالینی و درمانیِ روانکاوی، این نظریه همچنین ابزاری است برای فهم ادبیات و هنر و کندوکاو و تبیین مسائل فرهنگی در جوامع بشری.
با توجه به انواع تحریفها دربارهی آراء و اندیشههای این متفکر دورانساز، برای فهم دیدگاههای فروید هیچ منبعی نمیتواند جایگزین آثار خودِ او باشد. کتاب حاضر مجموعهی هفت اثر از زیگموند فروید در تبیین نظریهی روانکاوی است. انتخاب و ترجمهی این آثار با این هدف صورت گرفته است که خواننده مستقیماً از زبان بنیانگذار این نظریه با مبانی آن آشنا شود. در این آثار، فروید شالودههای نظریِ روانکاوی، سِیر تاریخیِ شکلگیری آن و همچنین مفاهیم و اصطلاحات اساسی این نظریه را شرح میدهد. مترجم نیز با افزودن زیرنوشتهای توضیحی کوشیده است تا درک اصطلاحات تخصصی را تا حد ممکن برای خوانندهی فارسیزبان تسهیل کند.
این کتاب مجلد اول از ترجمهی آثار فروید به قلم حسین پاینده است. مجلد دوم با عنوان کاربرد روانکاوی در نقد ادبی که آثار فروید دربارهی ادبیات و هنر را شامل میشود، بهزودی از سوی انتشارات مروارید منتشر خواهد شد.
