آدمی نان خورَد از دولتِ یاد

گفت استاد مبر درس از یاد
یاد باد آنچه به من گفت استاد

یاد باد آن که مرا یاد آموخت
آدمی نان خورَد از دولتِ یـاد

هیچ یادم نرود این معنی
که مرا مادرِ من نادان زاد

پدرم نیز چو استادم دید
گشت از تربیت من آزاد

پس مرا منّت از استاد بُوَد
که به تعلیمِ من اُستاد اِستاد

هر چه می‌دانست آموخت مرا
غیرِ یک اصل که ناگفته نهاد

قدر استاد نکو دانستن
حیف، استاد به من یاد نداد

گر بِمُردست، روانش پُرنور
ور بُوَد زنده، خدایش یار باد!

(ایرج میرزا)