سومین کنگرهی روانکاوی و رواندرمانی پویا که از روز پنجشنبه ۲۹ فروردین ۹۸ در بیمارستان میلاد تهران آغاز شده بود، پس از سه روز در تاریخ شنبه ۳۱ فروردین ۹۸ پایان یافت و مراسم اختتامیهی آن با سخنرانی حسین پاینده برگزار شد. وی در سخنرانی خود به رابطهی بین نظریهی روانکاوی و ادبیات پرداخت و همچنین نقش دکتر محمد صنعتی در معرفی نظریهی روانکاوی در نقد ادبی را بررسی کرد.
پاینده سخنان خود را با نقل بخشهایی از دو مقاله که فروید در واپسین سالهای عمرش نوشته بود آغاز کرد. نقلقول اول از مقالهای بود که فروید در سال ۱۹۲۴ نوشته و در آن چنین گفته بود:
«روانکاوی به صورت نظریهای مهم و طغیانآور وارد سِیر فرهنگی دهههای آتی خواهد شد و به تعمیق درک ما از جهان و نیز به مبارزه علیه آن جلوههایی از زندگی که ناخوشایند محسوب میشوند، کمک خواهد کرد.»
نقلقول دوم از مقالهی دیگری بود که فروید یک سال بعد، در ۱۹۲۵، نوشته بود:
«جدال بر سر این اندیشهی نو [روانکاوی] به هیچ وجه به پایان نرسیده، هرچند که مسیر آیندهی آن دیگر روشن است. مخالفانِ روانکاویْ موفق به سرکوب این جنبش نشدهاند. روانکاوی، که بیست سال پیش من یگانه مُعَرِفش بودم، اکنون دیگر از حمایت بسیاری کارگزارنِ ارزشمند و فعال برخوردار گردیده است، هم در صنف پزشکان و هم در صنفهای غیرپزشکی، که از این نظریه یا به منظور درمان بیماریهای عصبی استفاده میکنند و یا به عنوان روشی برای انجام دادنِ پژوهشهای روانشناختی و یا به صورت ابزاری کمکی برای کارهای علمی در متنوعترین حوزههای حیاتِ فکری.»
سومین کنگرهی روانکاوی و رواندرمانی پویا در سالن همایشهای بیمارستان میلاد تهران و با حضور حدود ۸۰۰ نفر از استادان، دانشجویان و پژوهشگران حوزهی روانکاوی و رواندرمانی برگزار شد.
دیدگاهی بگذارید!