برچسب: حسین پاینده

حسین پاینده داستان «غریبه و اقاقیا» نوشته‌ی علی‌اصغر شیرزادی را روز یکشنبه ۱۴ آبان ۹۶ در فرهنگسرای اندیشه نقد می‌کند. شرکت در این جلسه برای همه‌ی علاقه‌مندان آزاد است.

نشانی: تهران، خیابان شریعتی، نرسیده به سیدخندان، بوستان شهید منفردنیاکی (اندیشه)، فرهنگسرای اندیشه

زمان: یکشنبه ۱۴ آبان ۹۶، ساعت ۱۷

این تصویر در دی‌ماه ۹۵ بعد از برگزاری امتحان پایان ترم کلاس «نقد کاربردی» با دانشجویان دوره‌ی فوق‌لیسانس رشته‌ی مترجمی انگلیسی برداشته شد. اعضای کلاس در ابتدا تصور روشنی درباره‌ی این‌که محتوای این درس چیست و اصلاً چرا چنین درسی در برنامه‌ی آن‌ها گنجانده شده است نداشتند. نظریه‌ی نقادانه‌ای که در کلاس معرفی می‌کردم، نشانه‌شناسی فرهنگی بود. یک‌سوم ترم گذشت تا مخاطبانم آرام‌آرام متوجه شدند چرا چنین درسی می‌تواند به مهارت‌های آن‌ها در ترجمه‌ی متون کمک کند. علاوه بر تحلیل متون غیرمکتوبی همچون آگهی‌های تجاری (اعم از آگهی‌های چاپی و آگهی‌های تلویزیونی)، خوانش نقادانه‌ی فیلم و بررسی نشانه‌شناسانه‌ی فیلم سینمایی را هم در اواخر ترم با آن‌ها کار کردم. واکنش این دوستان بسیار خوب بود. آن‌ها با لذت ــ نه صرفاً از سر تکلیف ــ‌ در بحث‌های کلاس شرکت می‌کردند و بویژه از تحلیل فیلم سینمایی‌ای که به طور کامل و در چهار جلسه در کلاس بررسی کردیم، خشنود بودند. برای خودم من هم تعامل با اعضای این کلاس بسیار لذتبخش بود. مستمع صاحب‌سخن را بر سر ذوق آورد.

این عکس در آخرین جلسه‌ی یکی از کلاس‌های من با دانشجویان ادبیات تطبیقی (گروه آقایان) در دانشگاه علامه طباطبائی گرفته شد. کسانی که در این عکس می‌بینید جزو بهترین دانشجویانم در این ترم (بهار ۹۵) بودند. با من درس «مشهورترین آثار ادبی جهان»‌ را گذراندند، ضمن این‌که در درسی دیگر که برای تقویت مهارت‌های آنان برای خواندن و فهمیدن متون مربوط به ادبیات در زبان انگلیسی طراحی شده است، کتاب Introduction to Literature (I) را با آن‌ها کار کردم که به آشنایی با عناصر داستان کوتاه و شیوه‌ی تحلیل آن اختصاص دارد. هر کلاسی حکم یک جور دوستی و همراهی را دارد، اما هر کلاسی همچنین موقت است و بالاخره روزی پایان پیدا می‌کند. دوستی من با این کسانی که در عکس می‌بینید، تازه شروع شده است و به رغم پایان کلاس، همچنان ادامه خواهد داشت.